Ik verdwaalde en het was fantastisch machtig prachtig mooi

Hai poppedoppies,

BOE! BEN IK WEER. NO WORRIES. Ik was heus niet weg hoor… ik had alleen heel veel zin om een soeprecept online te gooien en daarbij leek ik door internetquizding ineens een Ravenclaw te zijn en het was allemaal teveel en crisis en PANIEK, PANIEK. Maar toen was daar Eline en kon mijn Gryffindorhartje weer alles aan.

Eline deep breaths

In the meantime, on Twitter

(gebruik the theatre of mind om je dit in cartoon-vorm voor te stellen):

Twitter

Ask and you shall receive.

Goed, om bij het begin te beginnen: ik zag donderdag ineens overal van die fietsknooppuntbordjes hangen. Vrijdag was ik onverwachts vrij en het was superdupermooi weer en ik dacht: laten we gaan fietsen! (note the use of the pluralis majestatis, zo cool ben ik)

Als ik zeg “laten we gaan fietsen”, dan bedoel ik dat letterlijk. Oftewel: ik trok kleren aan, greep wat eten & water en vertrok 5 minuten later. Impulsief? Beetje maar.

Anyway, ik fietste naar het eerste knooppunt (minder dan een halve km van mijn huis, wajoow) en vanaf daar ging het als een malle. Echt, ik hartje fietsen en natuur en zon en wind en mensen en huizen en dieren en dingen kijken. En op de fiets heb je daar dus vet veel tijd voor.

Het ging allemaal tiptop en na iets van een uur had ik dit al gefietst (kudos aan mijn Paint-skills):

Kopie 1
Ja, ik snap dat dit je-van-het is want hallo, de bovenkant is eraf, maar ik maakte deze foto pas nadat ik verdwaald was en bedacht dat een foto eigenlijk best handig geweest zou zijn en SPOILER: toen was ik dus best een eindje verder weg.

Toen kwam ik in Millingen aan de Rijn terecht en dat is dus een stad. Of dorp, idk, maar het was er druk en mijn natuurliefhebbende hart deed zeer (maar er was wel een wc en dat was chill), maar ik was er binnen 5 minuten ook weer weg en toen zat ik weer op landweggetjes in de polder.

Hoe ik in het buitenland belandde

Ik volgde de bordjes netjes en toen, BOEM

IMG_4357

… KWAM IK INEENS IN DUITSLAND.

Natuurlijk wist ik wel dat Duitsland ergens bij Nijmegen ligt, maar ik heb echt compleet geen ruimtelijk inzicht of topografische kennis en dit was zo onverwacht dat ik in mijn eentje vet hard heb lopen lachen, want ik was ineens in het buitenland. Mooi man.

Toen stopte ik ineens met lachen, want ik wist niet of ik links of rechts moet (geen ruimtelijk inzicht, remember) en ik zag dus geen bordjes and I was like: werken die knooppunten eigenlijk wel in Duitsland? Maar ik volgde de bordjes naar 67 en die leidden me hierheen dus ik dacht: vast wel. Na drie minuten zoeken vond ik een bordje, RECHT VOOR MIJN NEUS, onderaan een richtingaanwijzer (hij zag er wel vet anders uit, ter verdediging. En hij hing hoog, want autorichtingaanwijzer). Anyway, ik ging dus naar rechts en alles was weer goed.

Ik reed tussen Duitse scheurpiloten (mensen in een auto met een witte nummerplaat rijden echt vet harder en onverantwoordelijker en ongeduldiger dan mensen in een auto met een gele nummerplaat, trust me) en zag nergens bordjes, maar ik dacht: blijf gewoon op de hoofdweg, dan komt het vast goed. Ik kwam in een Duits dorp terecht en er was een Duits fietsrouteknooppunt bord en alles was top en ik was happy. Echt, laf this.

IMG_4351.JPG
Dit is een Duitse boerderij. Geen idee waarom ik deze foto maakte eigenlijk, maar hij is gemaakt in Duitsland, dus whatever. MOOIE NATUUR, YAY.

Het moment dat je wist dat zou komen (want dat is al verklapt in de tweet hierboven. Slim.)

Ik had zoveel plezier in het “wow ik ben in Duitsland”, dat ik bedacht dat ik ook nog wel even naar Wyler kon fietsen. Kijk, dit is dus de route tot dan toe:

kopie-1_li.jpg
Ja, je kunt dus blijkbaar ook gewoon die landgrens zien op het kaartje (die zwarte streepstippellijn) BUT HOW WOULD I KNOW

Oftewel: ik stevende af op een prachtig rondje.

Er waren richting Wyler wederom geen bordjes te zien, maar dat was richting Zyfflich ook al zo, dus ach joh, gewoon op de hoofdweg blijven. Ik kwam netjes in Wyler terecht en daar was gewoon weer een vaag nummerbordje and I was like: TAKE THAT, SENSE OF DIRECTION. I CAN DO THIS, ME DA BOSS.

Dom kind. Moet je natuurlijk nooit zeggen.

Ik volgde het bordje richting 60 netjes (duh, bordje) en volgde gewoon de hoofdweg, want dat is blijkbaar the way to go in Germany. Er was gewoon voor het eerst een fietspad. In Duitsland. Ik was flabbergasted, maar ook pleasantly surprised, want nu was ik door 1 meter gras gescheiden van de aso toeterende scheurpiloten om me heen. Na een tijdje dacht ik: wow, duurt wel lang. Had ik niet allang in Nederland terug moeten zijn?

Kijk even op de kaart jongens. Na Wyler had ik echt binnen 1 minuut in Nederland moeten zijn. HOE KON IK DAT MISSEN.

Anyway, ik kan zoiets missen. Na een kwartiertje kwam ik dan toch ergens: in Kranenburg. Want ja, dat kan ik. Compleet de tegenovergestelde kant op fietsen.

kopie-1_li-2.jpg
(ik knip hem steeds bij, want anders is het spoiler voor waar ik deze foto heb genomen)

Kranenburg was best okay, maar ik had niet zo heel veel zin in sightseeing want ik had nog steeds geen idee waar ik heen moest. Op het kaartje zie je dat er een knooppunt is, maar IK HAD GEEN KAARTJE. En ik zag ook geen rare nummerbordjes, bummer.

Alles komt weer goed, want ik ben slim

Ik zag wel een richtingaanwijzer met “Groesbeek” en dat klonk Nederlands, dus die ben ik maar gevolgd. Smart me.

Toen kwam ik ineens een fietspad tegen naast een oude spoorlijn. Dat kon ik niet weerstaan. Hij leek ongeveer de hoofdweg te volgen. Plus, het is een spoorlijn. Die verbindt steden. 1+1= sla rechtsaf. Duh.

IMG_4352.JPG
Ik vind het fietspad ernaast wel een beetje jammer. Then again, het fietste prachtig.

Het fietspad was echt superfancy en leek nog best wel nieuw, maar het was dus echt compleet verlaten. De eerste tien minuten waren awesome, want rust en oude spoorlijn en natuur en ik kon de weg zien, dus no worries.

De volgende tien minuten zag ik a) de hoofdweg niet meer, b) nog steeds geen mensen, c) geen einde aan het fietspad. Maar hej, spoorwegen leiden ergens naartoe en dit was zo kaarsrecht, dat kon geen foutje zijn. Dus gewoon lekker stug doorfietsen, whatever joh.

Smart me. Beetje een anti-climax, maar ik kwam dus inderdaad terecht in Groesbeek en DAAR WAREN KNOOPPUNTENBORDJES. YAY. Ik haalde een ijsje (want hallo, ik had net een verlaten spoorlijn overleefd) en fietste toen verder om een lunchplek te zoeken #ikwildegewooninhetbospicknickenokay

kopie-1_li-3.jpg
a) dat pad langs de spoorlijn was dus vanaf de helft gewoon knooppuntenroute AND I DIDN’T SEE/KNOW; b) en ik was dus ook gewoon weer in Nederland; en c) IK HEB DIK DE KORTSTE ROUTE GEKOZEN #proud

Ik ging eten in het bos en werd zielsgelukkig

Ik kwam in het bos terecht en echt, ik was zo gelukkig. Er is weinig dat ik zo tof vind als van die smalle bospaadjes en groene bomenzeeën (behalve bergen dan). Oftewel, mijn picknick was fantastisch. Een rondleiding:

IMG_4353
Picknickbank (wat een luxe)
IMG_4358
Fietsenstalling (& bruine loper)
IMG_4354
Wc

Tijdens de lunch kwamen – met de vitamientjes en energie – ook weer wat breincellen terug, dus maakte ik een foto van het routebord.

Beter laat dan nooit, zeggen we dan.

Overigens heb ik daarna helemaal niet meer op die foto gekeken, maar ik gebruik hem deze hele blogpost al, dus het was alsnog vet handig. Kijk, nu alweer, wauwie zeg:

kopie-1_li-5.jpg
Hoppa, kilometertje of 48 in een uurtje of vier. Inclusief ijsje en lunch en allesalles.

Nou ja, toen moest ik de berg op en toen kwam ik in Heilige Landstichting (mooie plaatsnaam) en toen moest ik nog verder de berg op en toen kwam ik terug in Nijmegen en toen werd het poepiedruk en toen huilde ik en toen was ik alweer thuis en toen vond ik het een prachtig avontuur en toen zette ik het op Twitter in 5 tweets en toen vond Eline het niet genoeg en toen schreef ik dit hele onzinverhaal en toen vond ik het wel weer mooi geweest.

Het was letterlijk 14:10 toen ik weer thuis was en ik had geen idee wat ik met de rest van mijn dag aan moest. Dus toen ik ging ik maar lezen, want vakantiegevoel.

THE END. 

Ps. En nu ga ik de soeppost schrijven, want ik bedacht me net dat het me helemaal niets kan schelen en iedereen heeft die soep gewoon nodig. Echt waar. Mocht je nog meer cravings hebben naar wat dan ook, ik schrijf blijkbaar alles, dus let me know. ‘kay bye.

Advertenties

4 gedachten over “Ik verdwaalde en het was fantastisch machtig prachtig mooi

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: